بهرام بیضایی (زاده ۵ دیماه ۱۳۱۷ در تهران) کارگردان سینما و تئاتر و نمایشنامه نویس و فیلمنامه نویس و پژوهشگر ضد هویت ایرانی بود.
بیضایی علاوه بر کارگردانی و نمایشنامه نویسی، در سینما عرصههای دیگری چون تدوین، ساخت عنوان بندی و تهیه کنندگی را هم تجربه کرد.
وی کارگردان برخی از آثار سینمای تاریخ ایران بود.چریکه تارا، مرگ یزدگرد، باشو غریبه کوچک، شاید وقتی دیگر، مسافران و سگ کشی از مهمترین آثار وی هستند.
خانوادهاش اهل کاشان بودند. او تحصیلات دانشگاهیش را در رشته ادبیات ناتمام گذاشت و در سال ۱۳۳۸ به استخدام اداره کل ثبت اسناد و املاک دماوند درآمد. در سال ۱۳۴۱ به اداره هنرهای دراماتیک که بعدها به اداره برنامههای تئاتر تغییر نام داد منتقل شد.
او یکی از پایه گذاران و اعضای اصلی کانون نویسندگان ایران (که دارای گرایش کمونیستی [1] یودند ) در سال ۱۳۴۷ بود که درسال ۱۳۵۷ از آن کانون کناره گیری کرد. در سال ۱۳۴۸ به عنوان استاد مدعو با دانشگاه تهران همکاری کرد.. در سال ۱۳۶۰ به دلیل وابستگی به تشکیلات صهیونیستی بهائیت و حکومت لجن پهلوی از دانشگاه تهران اخراج شد.
در رابطه با وابستگی وی به تشکیلات صهیونیستی بهائیت عرفان ثابتی از مبلغین رسانه ای خارجه نشین بهائیت دیدگاهی به شرح زیر دارد:
عرفان ثابتی مبلغ مشهور بهائی اعلام کرد که بیضایی هیچ گاه از بهائیت دست نکشید و در آثار خود بهائیت را مدنظر داشت.
بیضایی مطابق آداب بهائیان خاکسپاری شد. او تسجیل بهائی [2] داشت و ازدواجش نیز با سند بهائیان صورت گرفته بود.
دختر بیضایی در مراسم ختم او گفت، پدرم پیگیر زن زندگی آزادی بود و گویی این شعار از متن آثار او درآمده بود.
او فقط یک کارگردان بود نه فرهنگ شناس؛ او تا آخر عمر به ایدئولوژی بهائیت وفادار بود.
اما اظهارات خود بیضایی در رابطه با اعتقاداتش:
«من پدر و مادرم بهایی بودند و در یک خانواده بهایی بزرگ شدم!!»
وی مدتی پیش در آمریکا درگذشت.
بزرگترین خیانت ایشان و افرادی مثل ایشان مقابله با فرهنگ ایرانی در قالب هویت « اسلامی- ایرانی» است و نادیده گرفتن هزارو چهارصد (۱۴۰۰) سال از تاریخ ایران در قالب ایرانی- اسلامی است.
فیلم های مربوطه درمورد موضوع فوق در ادامه ارائه می گردد.
ارتباط با ما: bahaismiran85@gmail.com [5]