بررسی روایتهای منتشرشده از سوی منابع بهائی [1] و گزارشها درباره فعالیت این فرقه، نشان میدهد که مهاجرین افغانی در ایران، بویژه زنان و کودکان در سالهای اخیر به یکی از محورهای مورد توجه تشکیلات بهائیت تبدیل شدهاند.
موضوعی که می شود گفت تلاشی از سوی تشکیلات بهائیت برای نفوذ اجتماعی و جذب تشکیلاتی در پوشش فعالیتهای آموزشی و بشردوستانه میدانند.
بر این اساس ، فرقه ضاله بهائیت پس از ناکامی نسبی در گسترش پایگاه اجتماعی خود در داخل افغانستان، بخشی از تمرکز خود را متوجه جامعه مهاجرین افغانی [2] در ایران کرده است.
جامعهای که به دلیل شرایط اقتصادی، آموزشی، معیشتی و آسیبپذیری بخشی از زنان و کودکان، ظرفیت مناسبی برای فعالیتهای تبلیغی و شبکهسازی اجتماعی تلقی میشود.
بر پایه منابع بهائی نخستین تشکل بهائی در سال ۱۳۴۶ در این کشور شکل گرفت و نخستین محفل محلی فرقه ضاله بهائیت در کابل پایتخت افغانستان، در سال ۱۳۴۸ تأسیس شد.
کارشناسان حوزه فرقه ها و تشکیلات بهائیت هشدار میدهند که فعالیت تبلیغی و سازمان یافته در میان مهاجران افغانی میتواند پیامدهای اجتماعی و امنیتی برای کشور داشته باشد.
به باور آنان، در صورتی که این فعالیتها صرفاً در قالب کمکهای آموزشی و بشر دوستانه باقی نماند و به جذب تشکیلاتی منجر شود، ممکن است بخشی از مهاجران آسیب پذیر به نیروهائی وابسته و مطیع در شبکههای فرقهای تبدیل شوند.
ارتباط با ما: bahaismiran85@gmail.com [3]