تشکیلات بهائیت [1] با استفاده از شهرت، محبوبیت و قدرت ارتباطی سلبریتیها، هم در داخل ایران برای شبکهسازی پنهان و بحرانآفرینی تلاش میکند و هم در خارج از کشور، چهرهای اتوکشیده و صلحطلب از سازمانی ارائه میدهد که در باطن، پیوندی عمیق با استعمار و صهیونیسم دارد.
نویسنده: امیرحسین کامل نواب
استفاده از چهرههای مشهور یا همان سلبریتی ها، هنرمندان و اصحاب رسانه، یکی از راهبردهای کلیدی و تاریخی تشکیلات بهائیت برای «عادیسازی»، «مظلومنمایی» و «ترویج پنهان انحرافات» است. این سازمان سیاسی به خوبی درک کرده است که برای پنهان کردن ماهیت خردستیز و سوابق ضدامنیتی خود، نیازمند یک ویترین جذاب و پرزرقوبرق است.
این استراتژی ریشه در دوران عباس افندی (عبدالبهاء) دارد. او برای پیشبرد اهداف فرقه و تأثیرگذاری بر افکار عمومی، ملاقاتهای گستردهای با روزنامهنگاران، کشیشان مسیحی، دانشمندان غربی و سیاستمداران ترتیب میداد تا از نفوذ و اعتبار آنان به نفع بهائیت بهرهبرداری کند. امروزه نیز این رویه از طریق پیوند با سلبریتیهای رسانهای در شبکههایی نظیر بیبیسی، منوتو و ایران اینترنشنال ادامه دارد. مبلغان وابسته به فرقه نظیر عرفان ثابتی، به کمک مجریان و چهرههای شناختهشدهی این شبکهها، تریبونهای یکطرفهای برای تطهیر بهائیت در اختیار میگیرند تا بدون هیچ چالشی، این فرقه را ترویج کنند.
اما این همه ماجرا نیست بلکه تشکیلات بهائیت از سلبریتیها و چهرههای معروف رسانهای برای ضریب دادن به پروژه آشوب استفاده میکند. بر اساس اسناد، در حوادثی نظیر اغتشاشات دی ماه ۱۴۰۴ صفحات شخصی فعالان و چهرههای شناختهشدهای، چون «سالومه سیدنیا» و «امیرا ذوالقدر» به بازنشر، تقویت و تفسیر رادیکال ناآرامیها پرداختند و نقش مهمی در هدایت افکار عمومی جهت براندازی و آشوب ایفا کردند.
همچنین چهرههای منتسب به محافل فرهنگی و هنری، نظیر دختر بهرام بیضایی، با موضعگیریهای علنی در رسانههایی مانند بیبیسی، پیوند عمیق میان لایه فرهنگی فرقه و پروژههای اعتراضی و ضدامنیتی را به نمایش گذاشتند.
تشکیلات بهائیت تلاش میکند با راهاندازی کانونهای هنری، گالریهای نقاشی و انجمنهای موسیقی، هنرمندان و چهرههای مستعد را جذب کند. آنها محتوای انحرافی خود را در قالب مفاهیم عامپسندی، چون «صلح»، «وحدت ادیان» و «حقوق بشر» توسط این هنرمندان و چهرههای فرهنگی ترویج میدهند تا ماهیت تشکیلاتی و سیاسی خود را استتار سازند.
سازمان بهائیت سرمایهگذاری عظیمی نیز روی جذب و برجستهسازی بازیگران، خوانندگان و چهرههای هالیوودی نظیر مارک روفالو، پن بدجلی، رین ویلسون و امید جلیلی کرده است.
تشکیلات از این سلبریتیهای بینالمللی دو استفاده عمده میکند:
تبلیغ سبک زندگی و عضوگیری: این افراد با مصاحبهها، پادکستها و نفوذ خود در شبکههای اجتماعی، بهائیت را بهعنوان یک جریان مدرن، مترقی و معنوی به جوانان غربی معرفی میکنند.
لابیگری سیاسی و حقوق بشری: سلبریتیهای بهائی با راهاندازی کمپینهای رسانهای و حضور در مجامع بینالمللی، نقش مهمی در مظلومنمایی برای بهائیان ایران و تولید پروندههای حقوق بشری ایفا میکنند تا افکار عمومی جهان را علیه جمهوری اسلامی بسیج کرده و مسیر تحریمها را هموار سازند.
در نهایت باید گفت سلبریتیها برای بهائیت حکم «نقاب» را دارند. تشکیلات با استفاده از شهرت، محبوبیت و قدرت ارتباطی این افراد، هم در داخل ایران برای شبکهسازی پنهان و بحرانآفرینی تلاش میکند و هم در خارج از کشور، چهرهای اتوکشیده و صلحطلب از سازمانی ارائه میدهد که در باطن، پیوندی عمیق با استعمار و صهیونیسم دارد.
از طرف دیگر، استفاده ابزاری از سلبریتی ها توسط تشکیلات صهیونیستی بهائیت نشان از بی بنیه بودن و بدون محتوا بودن آموزهای آن است. چرا که تشکیلاتی که دارای بنیه قوی فکری و فلسفی و اثباتی باشد، براحتی نمی تواند از همه ابزارها در راستای اهداف خود استفاده کند، چون خود دچار استحاله می شود.
منبع: فرقه نیوز [2]
ارتباط با ما: bahaismiran85@gmail.com [3]