مهم ترین نماد بهائیت [1] در این دوره، تشکیلات بهائی است که در قالب بیت العدل اعظم در فلسطین اشغالی توسط شوقی افندی تأسیس شد و در واقع رهبری بهائیت را پس از او در دست گرفت. بیت العدل دارای ساختاری حزبی است و بر تمام شئون جامعه بهائی نظارت دارد.
این تشکیلات، برای رفع بحران مشروعیت در بهائیت پدید آمد؛ ولی بحران مشروعیت این فرقه را تشدید کرد؛ زیرا بنا به وصیت رهبران بهائی، بیت العدل در کنار ولی امرالله مشروعیت داشت، نه به تنهایی. به هر حال، رهبری بهائیت پس از شوقی در دست این تشکیلات افتاد و تمام برنامه ها و فعالیت های مجامع بهائی از آن صادر شده و تا کنون نیز به فعالیت خود ادامه داده است.
نمادهای دیگر، معابد بهائیت به نام مشرق الاذکار بود که به دستور شوقی افندی یکی پس از دیگری در قاره های مختلف تأسیس گردید و مرکز تبلیغ فعالیت سیاسی و گسترش نفوذ بهائیت شد.
پس از مشرق الاذکار عشق آباد، ساخت مشرق الاذکارهایی در شهرهای شیکاگوی امریکا، فرانکفورت آلمان، سیدنی، اوگاندا، پاناما و … در دستور کار بهائیت قرار گرفت. نخستین مشرق الاذکار در این دوره، در سال ۱۹۵۳م در آمریکا در شمال شیکاگو در ویلمت، کنار دریاچهی میشیگان ساخته شد. شوقی [2] در این باره می گوید:
در ایالات متحدهی آمریکا که مرکز اداره عملیات متنوعه این جهاد روحانی است، باید به نهایت همت کوشید تا مشروع تاریخی اولین مشرق الاذکار غرب، در موعد خود که مقارن با برگزاری جشن صد سالهی ۱۹۵۳م خواهد بود، اتمام پذیرد. مساعی فوق العاده ای که برای بنای این معبد جلیل، یعنی مقدس ترین معبدی که پیروان حضرت بهاء الله مرتفع ساخته اند و تا به حال برای آن بیش از یک میلیون و چهارصد هزار دلار خرج شده، و لااقل نیم میلیون دیگر نیز برای اتمام آن ضروری است، نباید لحظه ای متوقف شود. [۱] [3]
۱ پس از آن نیز مشرق الاذکار سیدنی در سال ۱۹۶۱م (۱۳۴۰)، فرانکفورت در سال ۱۹۶۲م و کامپالا در سال ۱۹۷۲م تأسیس شدند.[۲] [4]
نمود بهائیت را در این دوره، میتوان حضور آشکار در عرصهی سیاسی، فرهنگی و اقتصادی ایران، همچنین فعالیت تبلیغی در دیگر کشورهای جهان دانست. در ایران به دلایلی که پیش تر اشاره شد، بهائیان به چنان نفوذی دست یافتند که آشکارا به تبلیغ، تشکیل محفل روحانی، انتشار کتب و نشریات، حضور در پست های حساس دولتی، و فعالیت اقتصادی می پرداختند و از موضع قدرت با مردم ایران برخورد میکردند.
باید گفت در این دوره بهائیت از فرقه به سمت تشکیلاتی شدن کامل حرکت کرد و خود را در قالب تشکیلات و سازمان نمودار کرد و از این به بعد روحیه تشکیلاتی و سازمانی مشابه گروه های سیاسی و حزبی و حتی قوی، بر آن حاکم شد و فضای تحجر بیشتر، مشابه احزاب کمونیستی خود را نشان دارد که تابحال ادامه دارد که این روند حاکم بر این تشکیلات سیاسی- امنیتی با هیچ دین الهی و ادیان توحیدی سازگاری ندارد.
[۱] [5] شوقی افندی، حصن حصین شریعت الله، هوفهایم، آلمان، لنجهی نشر آثار امری، ۱۹۹۷م، ص ۱۰
[۲] [6] همان
ارتباط با ما: bahaismiran85@gmail.com [7]