پس از انقلاب اسلامی، رویکرد بهائیت [1] ورود به مسائل فرهنگی و اجتماعی، و استفاده از ظرفیت دانشگاهیان سکولار و بهائی در حوزه های تاریخ، علوم تربیتی، علوم سیاسی و علوم اجتماعی بوده است. در واقع، راهبرد این فرقه برای تقابل با نظام اسلامی، جنگ نرم است که از طریق رسانه ها، مراکز علمی و مجامع بین المللی، آن را پیگیری می کند.
در راستای راهبرد جنگ نرم [2]، یکی از مهمترین فعالیتهای بهائیت که از اوایل پیروزی انقلاب اسلامی آغاز و در سالهای اخیر گسترده تر شده است، ورود به مطالعات ایران شناسی و برگزاری همایشها و نشستهای علمی و نشر کتب و مجلات در این حوزه است. البته ایران شناسی، در بابیه و بهائیت مسبوق به سابقه است و روشن فکران سکولاری مانند میرزا آقاخان کرمانی و ادوارد براون، که از حامیان و مبلغان این فرقه بودند، سردمدار این جریان شمرده میشوند؛ اما با پیروزی انقلاب اسلامی و تقابل جدی بهائیت با مذهب شیعه، این گونه فعالیتها در راستای تحریف تاریخ ایران و مظلوم نمایی بهائیت بیشتر شده است.
مطالعات ایران شناسی در غرب، عمدتاً در دست سلطنت طلبان، بهائیان و دانشگاهیان سکولار است که زیر نظر بنیاد مطالعات ایران فعالیت میکنند. بنیاد مطالعات ایران یا همان مؤسسه ایران پژوهی، در سال ۱۳۶۰ با سرمایه گذاری اشرف پهلوی راه اندازی شد و در ابتدا بسیار سعی داشت تا فعالیتهای خود را صرفاً با عنوان علمی ایران پژوهی دنبال کند. این بنیاد، کنفرانسهایی را به صورت دوسالانه برگزار میکند. با گذشت زمان، توجه تشکیلات صهیونیستی بهائیت، گروهک تروریستی مجاهدین خلق، چپ کمونیستی و سلطنت طلبها به فعالیتهای این بنیاد به اصطلاح علمی جلب شد تا پس از مدتی آنها نیز وارد کارزار فعالیت بر ضد ایران از طریق این بنیاد شدند.
نفوذ گستردهی بهائیان در این بنیاد و حمایت مالی از آن، باعث شد که بنیاد مطالعات ایران افزون بر پروژهی ایران ستیزی به میدان دین ستیزی و اسلام ستیزی وارد شود.
در جولای سال ۲۰۱۲م بنیاد ایران شناسی نشستی را در کانادا برگزار کرد و در آن نشست تمامی رئوس برگزاری نشست را بر پایهی اهداف براندازی، و البته حمایت بی چون و چرا از فرقهی ضالهی بهائیت بنا نهاد.
در سال بعد نیز این نهاد، نهمین دورهی مطالعات ایران شناسی را در استانبول ترکیه با حضور اساتیدی از دانشگاه های صهیونیستی “تل آویو”، “نگو” و “هیرو” و پنج میهمان ویژه که همگی از “بنیاد اشرف پهلوی” در واشنگتن دی سی و حامی فرقهی ضالهی بهائیت اند، برگزار کرد. در این دوره از دو سالانهی مطالعات ایران شناسی (به میزبانی کشور ترکیه)، یک پنل ویژه با موضوع “بررسی رابطهی ایران و اسرائیل” پیش بینی شده بود.
“مطالعات بایی و بهائی”، یکی دیگر از بخشهای کنفرانس دو سالانهی مطالعات ایران شناسی در ترکیه بود که سیامک ذبیحی مقدم از اسرائیل، در آن مقاله ای با عنوان “کشتار بهائیان در یزد” ارائه کرد.
اساتیدی از دانشگاه های ایران نیز به این نشست دعوت شده بودند که البته با روشنگری نهادهای مربوطه، از شرکت در این سمینار امتناع کردند؛ اما برگزاری چنین نشست ها و فعالیت در حوزهی ایران شناسی، از فعالیتهای مهم تشکیلات صهیونیستی بهائیت است که به دنبال تقابل با اسلام و جمهوری اسلامی با رنگ و لعاب علمی و دانشگاهی است.