- بهائیت در ایران - https://bahaismiran.com -

بی‌اصالتی آیین بهائیت

بهائیت، از دین اسلام استفاده ابزاری کرده است تا بتواند با شبیه سازی، به اهداف استعماری وتثبیت باورهای بی دلیل خود دست یابد؛ برای نمونه:علی محمد باب [1] از اعتقاد به مهدویت برای مسئله بابیت، و حسینعلی بهاء ازرجعت حسینی برای مشروعیت بخشیدن به اعتقادات خود، استفاده کرد؛ و با این شعارهای فریبنده، طرف داران باب و بهاء، آشوب هایی در مناطق گوناگون ایران، مانند مازندران و زنجان وغیره به راه انداختند.

البته باب وبهاء از این اعتقادات ابزاری دست شستند وادعاهای مهم تری را همچون بابیت، امامت، نبوت والوهیت مطرح کردند؛برای نمونه، علی محمد باب در نامه به یحیی صبح ازل [2] می‌نویسد:

«هذا کتاب من الله الحی القیوم الی الله الحی القیوم قل کل من الله یبدونقل کل الی الله یعودون»(کاشانی، [بی تا]:۶۲):

این نوشته از خدای زنده و قیوم به خدای زنده قیوم است؛ و بگو همه چیز ازخدا آغاز می شود و بگو همه چیز به سوی خدا بر می گردد.او همچنین در کتاب بیان فارسی می نویسد:

«کل شی باین شی واحد بر می گردد وکل شی باین شی واحد خلق می شود…اننی انا الله لا اله انا رب کل شی وانا مادونی خلقی ان یاخلقی ایای فاعبدون»

منظور باب از«شیء واحد»، خود اوست(باب، [بی تا]:۵۶).میرزا حسینعلی بهاء به هادی دولت آبادی نوشت:
«ان المبشر قال انه ینطق فی کل شأن اننی انا الله لا اله الا الله اناالمهمین القیوم»(بهاء، [بی تا]:۱۵۸، ۱۹۴، ۲۴۰، ۲۶۵).

وی در کتاب اشراقات، خود را«قلم اعلی»، «سدرة المنتهی»، «مظهر اسماو صفات الهی»، «کنز المخزون»، «قیوم»، «بسم الله الرحمن الرحیم باسمی المهیمن علی الاسماء» وغیره معرفی می کند.

این گفته ها نشان می دهدکه باب وبهاء در پی مبارزه با بعثت پیامبران بوده اند؛ زیرا همه پیامبران مبعوث شدند تا انسان ها را به توحید ونفی شرکت دعوت کنند وانحرافات یهودیان ومسیحیان را مبنی بر پسر خدا دانستن عزیز وعیسی آشکار سازند، واکنون با بیان وبهائیان درصددند تا نوعی شرکت در ربوبیت را به مردم عرضه نمایند.

این مدعیات، آن قدر سخیف است که جایی برای نقد آنها باقی نمی ماند.البته نویسندگان فراوانی در نقد این دو فرقه منحرف، کتاب نوشتند، وخوانندگان گرامی می توانند لیست برخی کتاب های نقد را از لغت نامه دهخدا والذریعه آقابزرگ تهرانی جویا شدند؛ اما حق مطلب آن است که انحراف مطالب این طوایف، آن قدر روشن است که حاجتی به نگاشتن نقد نیست؛برای نمونه، اینکه علی محمد باب، ابتدا ادعای بابیت وذکریت وسپس مهدویت وبعد نبوت والوهیت کرد، نشانه بیماری روانی اوست.

علی محمد باب، پس از آنکه در کودکی، پدر خودرا از دست داد، تحت کفالت دایی اش قرار گرفت ودر کنار او به کسب وکار در«کمپانی ساسون»پرداخت.این کمپانی به تجارت تریاک اشتغال داشت. وظیفه وی در آغاز این همکاری، انجام کار بسیار دشوار«تریاک مالی»بود.او وظیفه داشت تا هر روز بیش از ده ساعت در زیرآفتاب سوزان بندر بوشهر، واغلب بر روی بام کاروان سراها به این کار بپردازد.

بسیاری از کارشناسان بر این عقیده اند که اشتغال حداقل روزی ده ساعت به این کار در زیر آفتاب سوزان بوشهر، به مشاعر وی آسیب رسانده و از او  وجودی«مالیخولیایی»ساخته بود که ادعای تصرف در ماه وستارگان را داشت!این نکته در خاطرات دالگورکی، سفیر کبیرروسیه در ایران، نیز آمده است(رضائیان فیروزآبادی، ۱۳۸۶:۸۵).

حسینعلی نوری  نیز در برخی نوشته هایش ادعای بندگی می کند، ولی ادعای رجعت حسینی و رسالت وپیامبری وخدایی را هم مطرح می سازد.اغلاط وتناقض های بی شمار کتاب های باب مانند احسن القصص، بیان عربی وفارسی؛ و کتاب های بهاء، مانند اقدس، الواح، اقتدارات، ایقان، بدیع، مبین، نشانه بی سوادی آنهاست.البته افزون بر بی سوادی واغراض سیاسی این جریان استعماری، می توان برخی از ادعاهای باب یا بهاء را زاییده لجاجت های آنهادانست؛برای نمونه:علی محمد باب در دفاع از نسخ قرآن می گوید:

«اگراعتراضات اهل فرقان [قرآن] نبود، شریعت فرقان را نسخ نمی نمود».

شاهد دیگری که بر الگوگیری و گرته برداری علی محمد باب از اسلام وبر غیر صالت داشتن آیین او دلالت دارد، کتاب بیان اوست که به زبان عربی ناقص وغلط نگاشته شده است؛ زیرا علی محمد باب با اینکه ایرانی بود ودر ایران می زیست و پیامش به صورت مستقیم، خطاب به ایرانیان بود، بایستی مطابق آیه «وماأرسلنا من رسول إلاّ بلسان قومه لیبیّن لهم فیضلّ الله من یشاء ویهدی من یشاء وهوالعزیز الحکیم» (ابراهیم:۴)، با زبان قوم خودش سخن بگوید؛اما وی، بیان را به عربی نگاشت وچون عربی را درست فرا نگرفته بود، این کتاب را با اغلاط مضحکانه ای ارائه داد.این الگوگیری از اسلام، نوع گرته برداری وتقلید بوده است.همه این مطالب نشان می دهد که دین بهائیت، اصالت، حقیقت وصداقت ندارد.

منابع

۱-رضائیان فیروزآبادی، مرتضی، ۱۳۸۶، «نقبی به گودال سیاه بهائیت، فرهنگ پویا، ش ۷.

۲- باب، علی محمد، [بی تا]، بیان نسخه خطی، باب، علی محمد، دلائل سبعه، مؤسسه ملی مطبوعات امری.

۳- .میرزا آقا جان کاشانی، [بی تا]، نقطة الکاف، [بی جا].