یکی از استثناهای تبلیغ تشکیلات بهائیت [1] در سرزمین های اشغالی (اسرائیل) است که سوال مهمی را در اذهان محققین این حوزه ایجاد می کند. برای پاسخ به این سوال در ادامه توضیحاتی داده می شود.
متن زیر پاسخ بیتالعدل پیرامون ممنوعیت و عدم جواز تبلیغ بهائیت در اسرائیل و خارج از آنجا است:
«بیتالعدل پیام ایمیل شما به تاریخ ۲۹ ژوئن ۱۹۹۵ را دریافت کرده است و از ما خواسته شده است که پاسخ دهیم.
شما پرسیدهاید که چطور خطمشی عدم تعلیم اسرائیلیها در شرایطی که با یک اسرائیلی از طریق گپ پیامکی عمومی اینترنتی در تماس هستیم، اعمالمی شود؟
بیتالعدل از دوستان نخواسته است که از تماس با اسرائیلی ها اجتناب کنند. وقتی شما پیمیبرید که با یک فرد اسرائیلی که از طریق گپ پیامکی عمومی در تماس هستید، باید احساس آزادی عمل در حفظ روابط دوستانه با او داشته باشید، ولی مذهب را به او تعلیم ندهید. اگر او خودش شخصا علاقه خود را به مذهب بسط داده و پیگیر اطلاعات بیشتر است، شما باید او را به دفتر مرکز جهانی بهائی در حیفا ارجاع دهید.
برای اطلاع شما، مردم اسرائیل به اطلاعات حقیقی درباره مذهب، تاریخ و اصول عمومی آن دسترسی دارند. کتابهای مربوط به دین در کتابخانههای سراسر اسرائیل موجود است و از اسرائیلیها دعوت میشود از زیارتگاهها و باغهای اطراف دیدن کنند. با این حال، بهائیان با رعایت سیاستی که از زمان حضرت بهاءالله [2] بهشدت دنبال میشد، دین را در اسرائیل آموزش نمیدهند.
همچنین مذهب به اسرائیلیهای خارج از اسرائیل که قصد بازگشت به اسرائیل را دارند، هم تعلیم داده نمیشود. وقتی اسرائیلیها درباره مذهب پرسش میکنند. به پرسشهای آنان پاسخ داده میشود ولی این پاسخها به روشی انجام میشوند که مختص به دادن اطلاعات حقیقی بدون تهییج و تمایل بیشتر آنها است.»
با سلامهای محبتآمیز بهائی – بخش دبیرخانه
یعنی آیا یک بهائی مجاز است یک اسرائیلی را مورد تبلیغ قرار دهد یا خیر؟
پاسخ بیتالعدل بسیار واضح است. اما آنچه در این پاسخ بسیار مهم و قابل توجه است، اینکه بیتالعدل ادعا نموده است، این سیاست منع تبلیغ در اسرائیل از زمان بهاءالله تشریع شده است.
همچنین علی نخجوانی در مرکز مطالعات بهائی آکوتو ایتالیا طی سخنانی، این امر را تأیید نمودهاند. سخنان ایشان توسط محفل ملی بهائیان ایتالیا در کتابی تحت عنوان «گفت و شنود» منتشر شده است. متن سخن علی نخجوانی در صفحه ۲۳ کتاب گفت و شنود چنین است:
«اجازه دهید حکایت کوتاهی در این باره ذکر نمایم. در اولین سفری که اینجانب در سال ۱۹۶۹ به ایالات متحده آمریکا انجام دادم، در مدرسه تابستانه گرین ایکر در ایالت ماین مشارکت نمودم. حضار از من خواستند که درباره امر تبلیغ و مرکز جهانی و غیره صحبت نمایم.
در میان کلام اظهار نمودم، ماها که در ارض اقدس به خدمت مشغول و مألوفیم از نعمت تبلیغ محرومیم ولکن شما که در ممالک و اقطار آزاد جهان زندگی میکنید، باید لسان به حمد و ستایش حق بگشایید که این فضل شامل حال شما میشود، این نعمتی است که ما در ارض مقصود از آن بهرهمند نیستیم.
بعد از ختم کلام، خانمی آمریکایی ضعیف و سالخورده نزد من آمد و گفت: نخجوانی چرا فرمودید شماها که در ارض اقدس سکونت دارید، از نعمت تبلیغ محرومید؟ در جواب متذکر شدم این منع از دوران جمال مبارک بود. در ایام حضرت عبدالبهاء نیز چنین بود و حضرت ولی امر الله نیز منع فرمودند. حال هم بیتالعدل اعظم همان را اجرا مینمایند. حقیقت این است که ما در ارض اقدس تبلیغ نمیکنیم.
ارتباط با ما: bahaismiran85@gmail.com [3]