بررسی روایتهای منتشرشده از سوی منابع بهائی و گزارشها درباره فعالیت این فرقه، نشان میدهد که مهاجرین افغانی در ایران، بویژه زنان و کودکان در سالهای اخیر به یکی از محورهای مورد توجه تشکیلات بهائیت تبدیل شدهاند.
موضوعی که می شود گفت تلاشی از سوی تشکیلات بهائیت برای نفوذ اجتماعی و جذب تشکیلاتی در پوشش فعالیتهای آموزشی و بشردوستانه میدانند.
بر این اساس ، فرقه ضاله بهائیت پس از ناکامی نسبی در گسترش پایگاه اجتماعی خود در داخل افغانستان، بخشی از تمرکز خود را متوجه جامعه مهاجرین افغانی در ایران کرده است.
جامعهای که به دلیل شرایط اقتصادی، آموزشی، معیشتی و آسیبپذیری بخشی از زنان و کودکان، ظرفیت مناسبی برای فعالیتهای تبلیغی و شبکهسازی اجتماعی تلقی میشود.
بر پایه منابع بهائی نخستین تشکل بهائی در سال ۱۳۴۶ در این کشور شکل گرفت و نخستین محفل محلی فرقه ضاله بهائیت در کابل پایتخت افغانستان، در سال ۱۳۴۸ تأسیس شد.
کارشناسان حوزه فرقه ها و تشکیلات بهائیت هشدار میدهند که فعالیت تبلیغی و سازمان یافته در میان مهاجران افغانی میتواند پیامدهای اجتماعی و امنیتی برای کشور داشته باشد.
به باور آنان، در صورتی که این فعالیتها صرفاً در قالب کمکهای آموزشی و بشر دوستانه باقی نماند و به جذب تشکیلاتی منجر شود، ممکن است بخشی از مهاجران آسیب پذیر به نیروهائی وابسته و مطیع در شبکههای فرقهای تبدیل شوند.
ارتباط با ما: bahaismiran85@gmail.com
