کد خبر:19547
پ
Untitled-2
بهائیت در ایران:

انشعاب در بهائیت متأخر

پس از مرگ عباس افندی (عبدالبهاء)، شوقی افندی ربانی راه گمراه کننده­ی او را تداوم بخشید و در تقویت و گسترش مذهب استعمار ساخته­ی بهائیت از هیچ تلاش و فعالیتی دریغ نورزید. عباس افندی هنگام مرگ، فرزند پسر نداشت تا او را به رهبری پس از خود بگمارد؛ به همین دلیل برای رهبری بهائیت چاره […]

پس از مرگ عباس افندی (عبدالبهاء)، شوقی افندی ربانی راه گمراه کننده­ی او را تداوم بخشید و در تقویت و گسترش مذهب استعمار ساخته­ی بهائیت از هیچ تلاش و فعالیتی دریغ نورزید.

عباس افندی هنگام مرگ، فرزند پسر نداشت تا او را به رهبری پس از خود بگمارد؛ به همین دلیل برای رهبری بهائیت چاره ای دیگر اندیشید که عبارت بود از بنیان نهادن سلسله “ولایت امر الله”.

سلسله­ی ولایت امر الله

بر اساس آنچه عباس افندی با عنوان “الواح وصایا” از خود باقی گذاشت، ولی امرها باید پی درپی و یکی پس از دیگری زمام رهبری و ریاست بهائیت را به عهده بگیرند و هر کدام از آنها جانشین پس از خود را تعیین کنند.

شوقی افندی ربانی نوه­ی دختری عباس افندی، اولین ولی امر الله بود که بر اساس الواح وصایا، رهبری بهائیت را به عهده گرفت تا پس از او سلسله اولیای امر در نسل و فرزندان او تداوم یابد. پس از به قدرت رسیدن شوقی افندی، عده ای مخالفت کردند و از همین جا انشعاب در بهائیت به وجود آمد. گروهی از مخالفان، الواح وصایا را معتبر ندانستند و از همین رو به رهبری و اطاعت شوقی افندی در نیامدند و “میرزا احمد سهراب” را که از نزدیکان و خویشاوندان شوقی افندی بود به رهبری برگزیدند و خود را «سهرابی» نامیدند و با تشکیل کاروان خاور و باختر به فعالیت­های بهایی­گری در آمریکا روی آوردند؛ گروهی دیگر از مخالفان، خود را از مهلکه­ی کفر و الحاد بهائیت نجات دادند و به دامان پرمهر اسلام برگشتند و از گذشته های سیاه و عقاید و افکار باطلشان توبه کردند. از میان این افراد عبدالحسین آیتی (آواره)، میرزا حسن نیکو و فضل الله صبحی کاتب وحی بهائیت از دیگران سرشناس تر بودند. اینان که پس از بازگشت به اسلام مورد شماتت شوقی افندی واقع شدند، با نوشتن کتابهایی چون کشف الحیل، فلسفه نیکو و خاطرات صبحی سوابق زشت و باطل شوقی افندی را افشا کردند.

در دوران حیات شوقی افندی و پس از تشکیل حکومت اسرائیل توسط انگلیس فرقه­ی بهائیت به دلیل سرسختی و دشمنی با اسلام و قرآن مورد توجه و نظر خاص اسرائیل قرار گرفت و اموال آنان تحت حمایت درآمد و از مالیات معاف شد. شوقی افندی هم به سرسپردگی و خدمات خالصانه به اسرائیل همت گماشت. هم او بود که اولین بار نام “ارض اقدس” و “مشرق الاذکار” را برای بزرگداشت اسرائیل استفاده کرد و این کشور غاصب را مرکز اصلی بهائیت قرار داد. بر اساس تعالیم ساخته­ی دست استعمار، بهائیان مال و جان و ناموس مسلمانان را مباح اعلام و به شکنجه و سپس شهادت آنان اقدام می کردند.[۱]

همان گونه که پیش از این اشاره شد، شوقی افندی در سال ۱۳۳۶ شمسی در لندن درگذشت و همان جا دفن شد. بر خلاف پیش بینی و پیشگویی عباس افندی که قرار بود رهبری بهائیت با عنوان ولایت امر الله در نسل شوقی افندی تداوم یابد، او عقیم بود و فرزندی از خود باقی نگذاشت. شوقی افندی با توجه به وجود این مشکل، پیش از مرگ خود برای تداوم بهائیت به تشکیل “بیت العدل اعظم الهی” فرمان داد. بر اساس الواح وصایای عباس افندی، باید شوقی افندی ربانی پیش از مرگ خود از میان رجال بهایی هشت نفر را انتخاب کند و به ریاست ولی امر الله ثانی برساند و با تشکیل بیت العدل اعظم به اداره و رشد و گسترش بهائیت اهتمام ورزد.

[۲]انشعاب سه گانه در بهائیت

با وجود این آینده نگری­ها و تعیین وظایف پس از مرگ شوقی افندی ربانی چند دستگی و تشتت و نزاع  در عناصر اصلی بهائیت شدت گرفت و بر سر جانشینی و رهبری این فرقه و حزب استعماری اختلاف ایجاد شد؛ در اثر این اختلاف سه گروه انشعابی در بهائیت به وجود آمد:

  1. گروهی از بهائیان، زن آمریکایی شوقی افندی ربانی، روحیه ماکسول[۳]، را به رهبری خود انتخاب

کردند.

“روحیه ماکسول” با اینکه به خوبی می­دانست همسرش شوقی افندی در سال ۱۳۰۸ شمسی «ایادی امر الله» را تعیین و در سال ۱۳۳۰ شمسی دستور بنیان نهادن “بیت العدل اعظم” را صادر و «میسن ریمی[۴]» را به جانشینی خود انتخاب کرده است، پس از مرگ شوهرش همه انتصابات و انتخابات را ملغی اعلام کرد و خود به تصاحب قدرت پرداخت۰″[۵]

روحیه ماکسول و طرفدارانش در لندن کنفرانسی از عناصر اصلی بهایی تشکیل دادند و نه نفر از اعضای مجلس بيت العدل را انتخاب و پس از آن برای برپایی این مجلس در “حیفا” (فلسطین اشغالی) اقدام کردند. این بیت العدل هم اینک نیز دایر است و هرچند سال یک بار انتخابات دوباره برگزار می­شود و وی از این راه بر پیروان این شاخه از بهائیت در جهان، رهبری و حکمرانی می­کند.

از نظر پیروان روحیه ماکسول، “او پنجمین پیشوای بهائیت و اداره کننده­ی فرقه­ی بهایی در جهان است.»[۶]

  1. گروه دیگری از بهائیان، با رهبری روحیه ماکسول مخالفت و بیت العدل حیفا را ساختگی و بی اعتبار اعلام کردند. به اعتقاد آنان جانشین و رهبر اصلی بهائیت چارلز میسن ریمی است و او “ولی امر الله ثانی” است که شوقی افندی ربانی تعیین کرده است؛ چنان که شوقی افندی پیش از مرگ علاوه بر انتخاب او، ایادی امر الله را نیز تعیین و دستور تشکیل بیت العدل اعظم را نیز صادر کرده است.

میسن ریمی با شوقی افندی سابقه رابطه ای طولانی داشته است؛ از جانب شوقی افندی به حیفا برده شد و به عنوان نماینده­ی وی در جلساتی که خود حضور نداشت شرکت می­کرد.

پیروان میسن ریمی، او را جانشین شوقی افندی و پنجمین پیشوای بهائیت می­دانند و همچنین او را “ولی امر الله ثانی” و “عزیز الله” می­نامند؛ اما مخالفان میسن ریمی می­گویند او آمریکایی است و فارسی و عربی نمی داند و نمی­تواند الواح عربی و فارسی را تفسیر و تبیین کند. حملات میسن ریمی علیه ایادی امر الله که بر خلاف تصمیماتش عمل می­کنند و به رهبری اش خرده می­گیرند، موجب طرد او از جانب ایادی امر الله شد.

  1. گروه دیگری نیز از بهائیت منشعب شدند که به “سمایی­ها” معروف هستند و به همراه گروه دوم معروف به “ریمی­ها” در کشورهای هند ،پاکستان اندونزی، ایران و آمریکا پیروان و طرفدارانی را گرد آورده­اند.[۷]

شیوه­ی شکل گیری “سمایی­ها” به این صورت بود که جوانی از خراسان در کشور اندونزی به پا خاست و اعلام کرد “موعود کتاب اقدس بهائیت” و صاحب “دین و آیین جدید” است. نام این شخص «جمشید معانی» ملقب به «سماءُ الله» است که همچون سایر بهائیان که کتاب بیان سید علی محمد باب و کتاب اقدس میرزا حسینعلی نوری (بهاء الله) را مستند ادعاهای خود می­دانند و به اصول و مبانی و فروع و تعالیم استعمار ساخته­ی آن استناد می­جویند، خود را موعود الواح و تعلیم کتاب اقدس بهائیت یعنی «من يظهره الله جدید» نامید.[۸]

هم اکنون این سه گروه و شعبه­ی یاد شده از بهائیت در حال فعالیت­های مخرب استعماری هستند و با شبکه های وسیعی که زیر نظر “ایادی امر الله” قرار دارند، کار تبلیغ و ترویج آموزه های کفر آمیز و استعمار ساخته­ی بهائیت را در سراسر جهان ساماندهی می­کنند.

امروز “بیت العدل” مرکزیت این فرقه را به عهده دارد و “ایادی امر الله” نقش حفاظت و تبلیغ و سایر وظایف مربوط به رشد و گسترش آن را ایفا می­کنند.

لازم به توضیح است که گروههای سه گانه­ی یاد شده با وجود اختلافات فرقه ای با یکدیگر، در اصول و مبانی و تعالیم بهائیت و اهداف و مأموریتهای سیاسی و استعماری و سرسپردگی به کشورهای غربی همچون انگلیس و آمریکا “مشترک” و «متحد» عمل می کنند؛ از همین جا به وضوح مشخص می­شود این انشعاب­ها و تعدد فرقه های بهائیت به دست استعمار صورت می­گیرد و به نفع آنان تمام می­شود. این انشعاب­ها برای ایجاد تنوع و نوگرایی به منظور صیانت بهتر از اصول و مبانی دین ساخته شده­ی قدرت های سیطره جو و نیز تداوم حفاظت از منافع غرب و آمریکا و اسرائیل لازم و حیاتی هستند. در حقیقت می شود گفت جبهه استکبار و صهیونیسم علی رغم افتراق و تنازع در بهائیت سه گروه مذکور را در راستای منافع خود حفظ کردند.

[۱] بهائیت پیشگام در ترویج فرهنگ آمریکایی در ایران، برگرفته از کتاب: بهائیت آنگونه که هست، ص ۴۰

[۲] سید معصوم حسینی، نقد و بررسی فرقه­ی ضاله بابیت و بهائیت، مقدمه­ی بحث

[۳] Ruhyeh Maxwell

[۴] Charles Mason Remy

[۵] سید معصوم حسینی، نقد و بررسی فرقه­ی ضاله بابیت و بهائیت، مقدمه­ی بحث

[۶] همان

[۷] سید معصوم حسینی، نقد و بررسی فرقه­ی ضاله بابیت و بهائیت، مقدمه­ی بحث

[۸] همان

بهائیت در ایران
ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

کلید مقابل را فعال کنید