بیتردید پیروزی انقلاب اسلامی ایران و تأسیس نظام جمهوری اسلامی که الهام گرفته از تعالیم اسلام و مبتنی بر فقه شیعی است، بزرگترین ضربه بر بدنه بهائیت از ابتدای تشکیل آن تاکنون بوده است. رؤیایی که بهائیت برای بهائی کردن ایران و ریشهکنی اسلام در سر داشتند، وارونه تعبیر شد و موج عظیم اسلام کیانت این آیین را در معرض خطر قرار داد.
برخلاف تمام مخالفتها و محدودیتهای سیاسی و امنیتی که در دوران قاجار و پهلوی گاه به گاه علیه بهائیان اعمال میشد، این بار بنیان تشکیلاتی سیاسی، اقتصادی و اعتقادی این آیین به طور هم زمان مورد هجمه قرار گرفت. ظهور اسلام انقلابی که بنیان ستمشاهنشاهی را برافکند و دروازههای استقلال و پیشرفت توأم با معنویت را فراروی ایرانیان قرار داد، حتی بهائیان را هم تحت تأثیر قرار داد تا جایی که موج خروج بهائیان تائب در کشور به راه افتاد.
جمهوری اسلامی مبتنی بر فقه و کلام شیعه است و لذا بهطور ریشهای با بهائیت در چالش است. از همین روی محدودیتهای اعمالی بر بهائیت رنگ و روی دیگری یافت تا حدی که به قول سخنگوی بهائیان در دیدار با کارمند سفارت آمریکا در ایران با بدترین بحران در تاریخ ۱۲۸ ساله خود مواجه و از جهت اداری، اجتماعی و مالی در حال مرگ افتاده است.
مقابله نظام جمهوری اسلامی با بهائیت تلاش چندین ساله آنان برای رسیدن به قدرت در عرصه سیاست و امور اجرایی و نهادینه شدن و در سطح باورهای جامعه تا حد صفر تنزل داد و نقشههای چندین ده ساله آنان را نقش بر آب نمود.
اهم تأثیراتی که پیروزی انقلاب اسلامی و برپایی نظام جمهوری بر جریان بهائیت گذاشت به قرار ذیل است:
آنچه در ادامه می خوانید
۱. موج بازگشت بهائیان به اسلام
طرح تئوری اسلام انقلابی و آزادیبخش توسط امام خمینی که منجر به ظهور انقلاب اسلامی شد، بسیاری از طبقات محروم جامعه ایران را تحت تأثیر خود قرار داد و به آنها انگیزه تازهای در راه استقلالطلبی و آزادی خواهی داد. این انگیزش که به صورت عمومی در اغلب شهروندان ایرانی خودنمایی میکرد، باعث جذب عده زیادی از بهائیان به آیین اسلام شد.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی تعداد بسیاری از بهائیان که از اقشار محروم و بیاطلاع این فرقه بودند، متوجه راه خاطی طی شده خود شده، دست از بهائیت کشیدند و به آغوش اسلام بازگشتند.
عدهای از بهائیان متبری با راهاندازی جنبشی تحت عنوان جنبش آزادیبخش بهائیان ایران (جابا) و انتشار نشریهای با نام «احرار» در سالهای نخست پس از پیروزی انقلاب اسلامی به مخالفت علنی با سیستم بهائیت پرداختند.
جنبش مذکور ضمن انتقاد از تشکیلات بهائیت قبل از انقلاب از همه کسانی که در دوران شاه برای بیگانگان جاسوسی کرده و در پستهای حساس آب به آسیاب دشمنان ایران ریختهاند، انتقاد نمود.
۲. فقدان رسمیت بهائیت
افشای اسناد روابط بهائیان با رژیم پهلوی و پارهای اسناد ساواک که نشان از جمعآوری اطلاعات ارتش ایران توسط بهائیان برای ارسال به کشورهای دیگر داشت، گمانه قدیمی علمای دین در مورد جاسوسی و خیانت بهائیان را در اذهان تقویت کرد. پس از کشوقوس فراوان نهایتاً در سال ۱۳۶۲ از سوی دادگاه انقلاب اسلامی تشکیلات بهائیت غیر قانونی و فاقد رسمیت اعلام و کلیه فعالیتهای تشکیلاتی آن ممنوع گردید.
محفل ملی بهائیان ضمن انتقاد شدید از این تصمیم، انحلال خود را اعلام نمود. لكن فعالیت خود را به صورت غیر رسمی تحت عنوان «یاران ایران» ادامه داد. این امر باعث شد تا دادگاه انقلاب با شدت بیشتری با تشکیلات بهائی مقابله نماید.
لذا در بهمن ماه ۱۳۸۷، پس از دستگیری هفت عضو این نهاد، دادستان وقت دری نجفآبادی در نامهای خطاب به محسنی اژهای وزیر اطلاعات وقت، مجدداً تمامی فعالیتهای تشکیلاتی بهائیت را در هر ردای غیرقانونی اعلام کرد:
«تشکیلات فرقه ضاله بهائیت در تمامی ردهها غیر قانونی و غیر رسمی بوده و وابستگی آنها به اسرائیل و ضدیت آنها با اسلام و نظام اسلامی محرز و خطر آنها برای امنیت ملی، مدلل و مستند است و لازم است با هر نوع تشکیلات جایگزین نیز که در حکم بدل از اصل عمل نمایند، طبق مقررات برخورد شود.»
۳. از دست دادن حمایت های دولتی بهائیان
سقوط رژیم پهلوی به یکباره تمام پشتوانههای سیاسی، مالی و اجرایی بهائیان را از ایشان گرفت. بهائیان که تا چندی پیش سرخوش از حمایتهای بیدریغ رژیم شاه رؤیای تسلط بر ایران را در سر داشتند، اکنون به یک باره از تمام مجاری رشد و نفوذ در حاکمیت محروم گشتند.
پس از جایگیری نظام جمهوری اسلامی، بهائیان از تمام پست و مناصب کشوری و لشکری و حتی سازمانهای اقتصادی که داشتند محرم شدند و به تبع آن دست ایشان از تصرف در ثروتهای ملی کوتاه شد.
تمام مراکز امنیتی و نظامی از حضور پیروان بهائیت پاکسازی شد و از ورود و حضور افراد وابسته به این فرقه در مراکز تأثیرگذار فرهنگی و آموزشی و رسانه ملی ممانعت به عمل آمد؛ چرا که تجربه گذشتگان نشان داده بود که هرگاه بهائیان در هر پست حساس اداری، اقتصادی یا نظامی قرار گیرند به سرعت در پی راه دادن به همکیشان خود و گسترش نفوذ در بدنه آن سازمان خواهند بود و در پی آن از موقعیت مذکور برای ترویج و تقویت آیین خود و ضربه زدن به اسلام بهرهبرداری خواهند کرد.
علاوه بر تشکیلات کشوری و لشکری به دلیل محذوریتهای شرعی، تصدی ایشان در مشاغلی که با طهارت و نجاست و تغذیه مردم در ارتباط بود ممنوع اعلام شد. همه این فعالیتها که به سرعت و در عرض مدت کوتاهی به صورت هم نوا علیه تشکیلات بهائی صورت گرفت فعالیت و حیات این فرقه را به طرز شدیدی محدود کرد.
۴. آسیب دیدن تشکیلات بهائیت
از دست رفتن پشتوانه قوی دولتی تشکیلات منظم بهائی را در معرض آسیب زیاد قرار داد. از سوی دیگر کشف روابط مخفی عدهای از سران تشکیلات در تهران و شهرهای مختلف کشور با عمال خارجی پای بزرگان این فرقه را به دادگاههای انقلاب باز کرد.
تعدادی از سران بهائیت در تهران و برخی از شهرستانها پس از محاکمه توسط دادگاه های انقلاب اسلامی به حبسهای متفاوت و در برخی موارد به اعدام با خاطر جاسوسی محکوم شدند.
بهائیان تا سال ۱۳۶۲ ش کماکان به طور مخفیانه به فعالیتهای تشکیلاتی خود ادامه میدادند. در این سال دادستان کل کشور با انتشار نامه رسمی، هرگونه فعالیت تشکیلاتی بهائیت در ایران را ممنوع اعلام نمود.
دستگیری و محاکمه سران بهائی عکسالعمل و اعتراض برخی از دول خارجی خصوصاً آمریکا را در پی آورد. رونالد ریگان به بهانه رعایت حقوق بشر خواستار آزادی سران بهائی شد. در پی سخنان وی امام خمینی (ره) دفاع بزرگترین ناقض حقوق بشر در جهان از بهائیان را دلیل وابستگی و جاسوسی آنها دانست.
۶. تغییر نوع فعالیتهای بهائیت
پس از پیروزی انقلاب اسلامی و در هم شکستن شبکه بهائیان تغییرات مهمی در نحوه تعامل حاکمیت با بهائیان پدیدار شد. در همین راستا سامانه مدیریت بهائیان نیز تغییر شکل داد. پس از دستگیری اعضای آخرین محفل ملی بهائیان، به دستور بيتالعدل این بار به جای محفل ملی بهائی، يك هيئت هفت نفره به نام هیئت خادمین یاران ایران عهدهدار تدبیر امور بهائیان گردید.
به همین ترتیب در استانها و شهرستانها نیز هیئت خادمین محلی و استانی تشکیل گردید. هر یک از هیئت محلی و استانی توسط رابطانی با ردههای بالاتر خود مرتبط بودند، برای بازگرداندن نظم سابق تمام بهائیان موظف به حفظ ارتباط با محفل محلی خود شدند. بهائیان مدعیاند تشکیلات یاران ایران با هماهنگی و اطلاع حاکمیت تشکیل گردید.
تشکیلات یاران ایران در اردیبهشت سال ۱۳۸۷ به اتهام جاسوسی برای اسرائیل توهین به مقدسات و تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی منحل و اعضای آن محکوم به تحمل ده سال حبس گردیدند.
با دستگیری یاران ایران هجمه رسانهای شدیدی علیه جمهوری اسلامی به راه افتاد؛ چندان که بان کی مون دبير كل وقت سازمان ملل متحد در گزارش میان دورهای از وضعیت حقوق بشر در ایران در ماه مارس ۲۰۱۱ نسبت به سرنوشت یاران ایران اظهار نگرانی کرد.
منبع: حسین رهنمایی، جریان بهائیت، صص ۲۰۱- ۲۰۶
