سخن گفتن از ارتباطات بهائيان در دوران پس از انقلاب اسلامي نياز به گفتاري جداگانه دارد كه شايد بتوان درباره آن صفحه‌ها سخن گفت اما از آغاز تولد بهائيت مدارك قاطعي درباره تلاش‌هاي مغرضانه اين فرقه وجود دارد. درباره منشأ و خاستگاه بابي‌گري نظرات يكسان نيست. برخي مانند سيداحمد كسروي و فريدون آدميت و احسان طبري و محمدرضا فشاهي، بابي‌گري را جنبشي اجتماعي عليه ستم دوران قاجاريه فرض كرده‌اند بي‌آنكه در زمينه بابي‌گري اوليه كاوشي جامع عرضه كنند.
معهذا همينان نيز گاه به پيوندهاي خارجي بابي‌گري اشاراتي دارند. خاندان باب، نقش تعيين‌كننده تجارتخانه دايي‌هاي علي‌محمد شيرازي و شركاي ايشان در ظهور بابي‌گري و پيوندهاي اين خاندان با كمپاني‌هاي جهان‌وطن فعال در تجارت جهاني ترياك نيمه اول سده نوزدهم، به ويژه كمپاني ساسون مستقر در بمبئي را نشان داده همچنين نقش شبكه‌اي فعال و گسترده از يهوديان مخفي مستقر در ايران، به ويژه در شهرهايي چون مشهد، شيراز، كاشان، همدان و اصفهان در پيدايش و گسترش بابي‌گري و بهائي‌گري كاملاً برجسته است. در همين راستا مي‌توان به سفر تبليغاتي سال‌هاي-۱۹۱۳ ۱۹۱۱عبدالبهاء به اروپا و امريكا اشاره كرد.
بسياري از مورخان در اين ترديد ندارند كه بابي‌گري با حمايت كانون‌هايي در درون حكومت قاجاريه امكان نشوونما يافت و اگر اين حمايت‌ها نبود باب هيچ‌گاه شهرتي نمي‌يافت و مانند دعاوي مشابه در جهان اسلام به زودي فراموش مي‌شد. مورخان حاج ميرزا آقاسي ايرواني، صدراعظم محمدشاه قاجار را مسبب اصلي گسترش بابي‌گري مي‌دانند، حتي مورخان نامدار بهائي كه كتاب‌هاي آنها به عنوان تاريخ معتبر بهائي تدريس مي‌شود به اين نكته اشاره مي‌كنند كه در صورت نبود اين حمايت‌ها هيچ گاه بابيت به اين درجه نمي‌رسيد.
در اين ميان شورش‌هاي اوليه بهائين در دوران ناصري نقش مهمي در بدبيني مردم و حتي دولتمردان قاجار به اين فرقه داشت.
اميركبير با تدبير يا سركوب قاطع اين شورش‌ها را مهار و خاموش كرد. فريدون آدميت كه در ميان محققان فوق در زمينه بابي‌گري صاحبنظرترين است، سركوب قاطع شورش‌بابيان را از افتخارات كارنامه امير مي‌داند. اين فتنه با درايت و قاطعيت اميركبير فرونشانده شد و به تبع آن در ۲۷ شعبان ۱۲۷۷ علي‌محمد باب نيز به دستور امير در ميدان ارگ تبريز تيرباران شد. آيا دليلي دارد كه ملت ايران از كساني حمايت كند كه نقش اصلي در فرقه‌سازي و ايجاد شورش در ايران را بر عهد داشتند.
پس از سركوب فتنه باب با درايت و قاطعيت امير، بابيان به يك فرقه مخفي تروريستي بدل شدند و نام خود را به عنوان «بنيانگذاران تروريسم جديد» در تاريخ ايران ثبت كردند. نقشه ترور شاه و اميركبير و امام جمعه از توطئه‌هايي بود كه كشف شد و هفت ماه پس از شهادت اميركبير در حمام باغ فين كاشان و پس از ترور نافرجام ناصرالدين شاه توسط يك بابي به‌نام صادق تبريزي (۲۸ شوال ۱۲۶۸٫ق) به دستگيري وسيع توطئه‌گران و قتل تعدادي از ايشان انجاميد.
در استنطاق‌هاي اوليه بانيان اين ماجرا مواردي وجود دارد كه بر پيوند برخي دستگيرشدگان مانند ميرزا ابوالفضل گلپايگاني با مانكجي هاتريا، افسر ارتش حكومت هند بريتانيا و مسئول شبكه‌هاي اطلاعاتي حكومت هند بريتانيا كه در كسوت «عمده‌التجار» در تهران مي‌زيست، دلالت دارد. ادوارد براون، ايران‌شناس نامدار و استاد كمبريج به تفصيل در كتب مختلف خود به اقدامات تروريستي بابيان صحبت كرده است.
