از زمره شیوههای رایج در گفتار برخی مبلغین بهائی، تطبیق بیقاعده رخدادهای تاریخی بر متون مقدس و ادبی است؛ بدین معنا که واژه یا عبارتی از قرآن کریم یا شعر پارسی، بیآنکه قرینهای معتبر در میان باشد، بر وقایع مرتبط با باب یا حسینعلی بهاء انطباق داده میشود، گاه حتی متن اصلی دستخوش تصحیف یا نقل نادرست میگردد.
در این نوشتار، دو نمونه شناخته شده از این روش استدلالی (تطبیق «دارالسلام» بر «بغداد» و انتساب بیتی دست کاری شده به سعدی) از منظر تاریخ، تفسیر و ادبیات فارسی، به دقت وارسی میگردد.
یکم: نقد تطبیق «دارالسلام» بر «بغداد»
پیروان حسینعلی بهاء مدعیاند که عبارت «دارالسلام» در آیه ۱۲۷ انعام (لهم دارالسلام عند ربهم) و آیه ۲۵ یونس (والله یدعوا الی دارالسلام) نه تنها وصف بهشت، که رمزی جغرافیائی برای شهر بغداد است.
دلیلشان آنکه بغداد را «دارالسلام» نیز نامیدهاند و حسینعلی بهاء ۱۰ سال در آن دیار زیسته و در ۱۲ روز پایانی اقامتش، دعوی خود را آشکار ساخته است؛ لذا قرآن مردم را به پیام او در بغداد فرا میخواند. این ادعا به چهار دلیل، باطل است:
۱- ناسازگاری تاریخی و زمانی
قرآن در سده ۷ میلادی نازل شده، حال آنکه بغداد بیش از ۱۳۰ بعد، در ۱۴۵ هجری (۷۶۲ م) به دست منصور عباسی بنا نهاده شد و «مدینه السلام» نام گرفت.
نسبت دادن نام شهری که سدهها پس از نزول وحی پدید آمده به متن قرآن، خطائی فاحش در سنجش تاریخ است.
۲- بطلان لغوی و ساختاری
«سلام» در عربی هم به معنای امنیت و سلامت است و هم از نامهای الهی. «دارالسلام» در سیاق آیات، سرای جاودان امن و آرامش (بهشت) را میرساند، نه شهری خاکی. بریدن یک واژه از بافت کلام و نشاندن نام جغرافیائی بر آن، نظام معنائی و زبانی آیه را فرو میریزد.
۳- فقدان ضابطه در تأویل
تأویل مقبول آنگاه اعتبار دارد که بر قرینهای قطعی از عقل یا نقل استوار باشد. تطبیق «دارالسلام» بر بغداد، مصداق آشکار «تفسیر به رأی» و «تطبیق پسینی» است؛ بدین سان که پس از وقوع حادثهای، واژهای همسان در متن جُستهاند تا سندسازی کنند. اگر این هرجومرج تأویلی روا داشته شود، هر کس تواند «دارالسلام» را به «دارالسلامِ تانزانیا» نیز حمل کند!
۳- بی وزنی رویداد بغداد در ترازوی قرآن
میرزا حسینعلی بهاء در ۱۲ روز پایانی تبعید خود در بغداد، در باغ رضوان، به گونهای پنهانی و در حضور چند تن از خاصّان باب، دعوی خود را مطرح ساخت.
اختصاص دادن دو آیه از کتابی که تا روز قیامت، رهنمون بشریّت است به رویدادی خصوصی ۱۲ روزه و محدود به چند تن در یک تبعیدگاه، با حکمت الهی و بلاغت قرآنی هیچ گونه سازگاری ندارد.
منبع: بهائیت شناسی
ارتباط با ما: bahaismiran85@gmail.com
