پیروزی انقلاب اسلامی ایران به رهبری امام خمینی(ره) پایههای سیطره ظالمانه استکبار را به لرزه در آورد و امکان به اجرا در آوردن پروتکلهای یهود را در ایران از بین برد. امام خمینی(ره) با بصیرت تمام و مثال زدنی عقبه جبهه کفر یعنی یهود لجوج و عنود را هدف گرفت.
بدیهی است وقتی ندای مرگ بر اسراییل بلند شد، نوچههای یهود یعنی بهائیان منحرف نیز به شدت احساس خطر کردند و در «حیفا» و «عکا» در فلسطین اشغالی به خود لرزیدند چون متوجه شدند امام خمینی (ره) با شاخ و برگ این شجره نحس و خبیث نخواهند جنگید، بلکه خلیل آسا، تبر را حواله ریشههای این فرقه منحوس کردهاند.
به جرأت میتوان ادعا کرد، بهائیت پس از پیروزی انقلاب اسلامی با سهمگینترین بحران در طول حیات کوتاه خود مواجه شد.
اما روی کار آمدن بعضی دولتها و نگاه غیر اسلامی و غربگرایانه آنها بعد از انقلاب اسلامی و فضاهایی که سیاسی – اجتماعی ایجادشد، باعث گردید امیدواریهایی در آنها بوجود بیاید و این تشکل صهیونیستی درصدد پیگیری اهداف جدید خود در ایران باشد، لذا برنامه هایی را در ایران مد نظر قرار دادند.
بهائیت با توجه به اتکای آن به بیگانگان و با استفاده از اهرمهای سیاسی، اقتصادی و فرهنگی در صدد تجدید سازمان خود در داخل ایران و افزایش جمعیت بهائیان به ده درصد جمعیت کشور تا سال ۲۰۲۱م یعنی یک صدمین سالگرد درگذشت عباس افندی بود
بدین منظور فعالیتهای زیر در دستور کار این تشکل صهیونیستی قرار گرفت:
الف) فشار بر ایران از طریق سازمان ملل و صدور قطعنامههای متعدد، مبنی بر نقض حقوق بشر در ایران، عدم برخورداری بهائیان از آزادی بیان و عقیده و عدم رسمیت یافتن بهعنوان یک اقلیت مذهبی
ب) تبلیغ در جهت تغییر ذهنیت مردم ایران درباره این تشکیلات از یک مسلک منحرف و دستگاه جاسوسی برای بیگانگان، به شهروندانی عادی و بیخطر، با شیوههای مختلف؛ از جمله مظلومنمایی و انجام فعالیتهای اجتماعی و خیریه
پ) شبهه افکنی درباره عقاید اسلامی با استفاده از رسانههای دیداری، شنیداری و نوشتاری، بهویژه از طریق انتشار در فضای مجازی
ث) ترویج فمنیسم در جهت معارضه با استحکام و سلامت پایههای خانواده و تضعیف احکام اسلام
ج) تلاش جهت نزدیکی با محافل روشنفکری ایران به منظور پذیرش جامعه بهائی بهعنوان عضوی از جامعه مدنی ایران. این اقدام در دوره اصلاحات و با سیاست تسامح و تساهل تشدید شد و در کتب، رسانهها و پایاننامههای دانشجویی از بهائیت به عنوان یک اقلیت مذهبی نام برده شد.
چ) نفوذ در سازمانهای غیر دولتی (NGO)
ح) تبلیغ بهائیت با اجرای طرح روحی
در راستای اهداف تبلیغاتی این فرقه در ایران، بیتالعدل در پیام ژوئن ۲۰۰۷م خود خطاب به هیئت یاران که همان اعضای محفل ملیاند، بیانیهای صادر و از آنها درخواست کرده است، تمهیدات لازم برای خانوادههای بهائی به منظور مطالعه پیام یادشده فراهم آید. محورهای اصلیای که بیتالعدل در این پیام دنبال میکند، به صورت خلاصه چنین است:
۱. تشویق بهائیان به تبلیغ و جلوگیری از خروج آنها از ایران
۲. القای این نکته که تبلیغ فردی با حکم اطاعت از حکومت تعارضی ندارد
۳. اصرار بر این نکته که در ایران نفوس مستعد برای پذیرش آیین بهانی زیادند «فرصت را غنیمت شمرید و به تبلیغ نفوس بپردازید.»
تبلیغات بهائیت در پوششهای مختلف صورت میگیرد؛ ولی از همه مهمتر، نهادهای آموزشی، خدماتی و رسانهایاند که سرمایهگذاری زیادی بر روی آنها صورت گرفته است.
اداره توسعه اقتصادی – اجتماعی بهائیت که یک مؤسسه آموزشی – خدماتی وابسته به بیتالعدل در حیف است، پروژههایی را برای تبلیغ بهائیت در پوشش برنامههای بهداشتی – آموزشی اجرا میکند.
بیتالعدل هزار و پانصد پروژه در این سطح را به اجرا گذاشته است. بیش از ششصد برنامه آموزشی و هفت ایستگاه رادیویی به تبلیغ برنامههای آموزشی، بهداشتی و کشاورزی پرداختهاند. در ضمن گزارشهایی را درباره برنامهها و تعالیم بهائیت منتشر میکنند.
بیتالعدل برای تحقق اهداف تبلیغی خود افزون بر امکانات یاد شده از ۳۳ مؤسسه چاپ، هفت ایستگاه رادیو – تلویزیونی، هفت مشرق الاذکار موجود و ۱۲۳ مشرق الاذکار در حال ساخت و نیز امکانات خود در کمیسیونهای سازمان ملل در در آدیسابابا، بانکوک، نایروبی، رم، سانتیاگو و ویتنام بهره میبرد.
بیتالعدل در پی آن است که با پایان یافتن دوره گذار، آرزوی رهبران و بنیانگذاران این فرقه برای تأسیس حکومت ملی بهائی و نهایتاً حکومت بینالمللی بهائی، جامه عمل بپوشاند و برای رسیدن به این هدف از سال ۱۹۶۳م برنامههای کوتاهمدت و بلندمدتی به شرح زیر تهیه و اجرا کرده یا در حال اجرا دارد:
برنامه نه ساله (۱۹۶۴ – ۱۹۷۳م)
برنامه پنج ساله (۱۹۷۴ – ۱۹۷۹م)
برنامه هفت ساله (۱۹۸۰ – ۱۹۸۶م)
برنامه شش ساله (۱۹۸۷ – ۱۹۹۲م)
برنامه سه ساله (۱۹۹۳ – ۱۹۹۶م)
برنامه چهار ساله ( ۱۹۹۶ – ۲۰۰۰م)
برنامه یک ساله (۲۰۰۰ – ۲۰۰۱م)
برنامه پنج ساله اول ( ۲۰۰۱ – ۲۰۰۶م)
برنامه پنج ساله دوم (۲۰۰۶ – ۲۰۱۱م)
برنامه پنج ساله سوم (۲۰۱۱ – ۲۰۱۶م)
برنامه ۵ ساله چهارم (۲۰۱۶ – ۲۰۲۱م)
.
.
.
منبع: کتاب جریانشناسی بهائیت در ایران معاصر، صص۲۳۶- ۲۳۸
ارتباط با ما: bahaismiran85@gmail.com
