کد خبر:19176
پ
بهائیت و آمریکا – آمریکا مرکز اصلی فعالیت‌های بهائیت
بهائیت در ایران:

بهائیت و آمریکا – آمریکا مرکز اصلی فعالیت‌های بهائیت

روابط بین بهائیان با دولت آمریکا و نوع نگاه ایشان به این کشور از دیرباز بسیار حسنه بوده است. متقابلاً دولت ایالات متحده نیز در مواقع لزوم از حمایت بهائیان دریغ نورزیده است. این روابط دوسویه بهائیان با دولت آمریکا از سفر تبلیغاتی عبدالبهاء به آمریکا که در فاصله سال های ۱۲۹۱ – ۱۲۸۹ ش […]

روابط بین بهائیان با دولت آمریکا و نوع نگاه ایشان به این کشور از دیرباز بسیار حسنه بوده است. متقابلاً دولت ایالات متحده نیز در مواقع لزوم از حمایت بهائیان دریغ نورزیده است.

این روابط دوسویه بهائیان با دولت آمریکا از سفر تبلیغاتی عبدالبهاء به آمریکا که در فاصله سال های ۱۲۹۱ – ۱۲۸۹ ش )۱۹۱۳ – ۱۹۱۱ م( هنگامی که برای افتتاح مشرق الاذکار شیکاگو به آن سامان رفته بود، آغاز گردید.

عبدالبهاء در نطق‌های متعددی که در آمریکا ایراد کرد، ضمن جانبداری از آمریکا به تقدیس آن، زبان باز کرد و در یکی از این سخنرانی ها اظهار داشت: «قطعه امریکا نزد حق، میدان اشراق انوار است…!»[۱]

و در نطقی دیگر گفت:

«از برای تجارت و منفعت ملت امریکا، مملکتی بهتر از ایران نه. چه که مملکت ایران مواد ثروتش همه در زیر خاک پنهان است. امیدوارم ملت آمریکا سبب شوند که آن ثروت ظاهر شود.»[۲]

بهائیان با رایزنی‌هایی که توسط عوامل نفوذی خود در دولت پهلوی داشتند، راه را برای ورود مورگان شوستر (۱۹۶۰ – ۱۸۷۷ م) مستشار آمریکایی و به تبع آن کمپانی‌های نفتی به ایران باز کردند.

زمانی که شوستر برای تصدی دوایر گمرک و مالیه ایران وارد تهران شد، محفل بهائیان ایران استقبال باشکوهی از وی به راه انداخت.[۳]

با پیروزی انقلاب اسلامی در ایران و خطر بزرگی که بهائیان احساس کردند، طی جلسات متعددی که با نماینده شورای جهانی کلیساها (پدر رابرت پرایور) و مسئولان سفارت آمریکا در تهران ترتیب دادند، نسبت به چگونگی حمایت غرب از بهائیان رایزنی نموده و به این نتیجه رسیدند که حمایت از بهائیان و اعتراض به نوع برخورد نظام اسلامی با آنان به‌جای مطبوعات آمریکا در کشوری بی‌طرف انجام گیرد؛ زیرا اگر در آمریکا نشر و مورد تبلیغ قرار گیرد، فوراً برچسب توطئه سیا بدان زده می‌شود.[۴]

اما به مرور این سیاست تغییر کرد و به جانب داری رسمی کاخ سفید از تشکیلات بهائیت انجامید.

با تعطیلی و اعلام ممنوعیت فعالیت تشکیلات بهائی در ایران که از سوی دادگاه انقلاب اسلامی اعلام گردید، رونالد ریگان (۲۰۰۲- ۱۹۱۱ م) رئیس‌جمهور وقت آمریکا صراحتاً از بهائیان دستگیر شده حمایت کرد و دادگاه‌های انقلاب اسلامی را به‌علت صدور حکم حبس و اعدام جمعی از سران این فرقه را که به جرم جاسوسی محاکمه شده بودند، محکوم کرد.

امام خمینی (ره) نیز طی نطقی کوبنده، جانبداری آمریکا از بهائیان را دلیل بر وابستگی سیاسی آنان به امپریالیسم آمریکا شمرد:

«اگر دلیل نداشتیم به این که این‌ها جاسوسی آمریکا هستند، جز طرفداری ریگان از آن‌ها و دلیلی نداشتیم که حزب توده جاسوس هستند، جز طرفداری شوروی از آن‌ها، برای اثبات مدعای ما کافی بود.

بهایی‌ها، یک مذهب نیستند، يك حزب هستند؛ یک حزبی که در سابق انگلستان پشتیبانی آن‌ها را می‌کرد و حالا هم آمریکا دارد پشتیبانی می‌کند. این‌ها هم جاسوس‌اند مثل آن‌ها… .»[۵]

از آن پس امریکا حکم پناهگاه و جولانگاه رسمی و آشکار این فرقه را پیدا کرد و هر چند وقت یک‌بار خبری حاکی از پیوند و همکاری متقابل میان این فرقه و دولت امریکا بر ضد نظام جمهوری اسلامی ایران در جراید داخل و خارج انتشار می‌یابد.

  • در حال حاضر آمریکا مرکز اصلی بهائیت و فعالیت آنها در دنیاست. البته بیت العدل به عنوان هسته اصلی تشکیلات در فلسطین اشغالی (اسرائیل غاصب) است که بیشتر حالت نمادین دارد.
  • اموالی که بهائیت در آمریکا دارد شاید بیشتر از کل اموال این تشکیلات در سراسر دنیا باشد. از منزل و مستقلات گرفته تا سرمایه گذاری و …. تا اموال منقول.
  • آزادی عملی که بهائیت در آمریکا دارد در هیچ کجای دنیا نمونه ندارد و به صورت آزادانه تبلیغ و جذب دارد. این در حالی است که حتی  در فلسطین اشغالی (اسرائیل غاصب) تبلیغ بهائیت کاملا ممنوع است.
  • با حمایت آمریکا و کشورهای غربی بهائیت در شورای حقوق بشر سازمان ملل عضو ناظر دارد.
  • بهائیت جاده صاف کن تبلیغات به اصطلاح ضد حقوق بشری آمریکا و کشورهای غربی علیه ایران است.

[۱]. عباس افندی، خطابات عبدالبهاء، ج ۱، ص ۳۳

[۲]. عباس افندی پیشین، ج ۲، ص ۳۳

[۳]. ثريا شهسواری، اسناد فعالیت بهائیان در دوره محمدرضاشاه، تهران: مرکز اسناد انقلاب اسلامی، ۱۳۸۷ ش، ص ۵۶

[۴]. دانشجویان مسلمان پیرو خط امام ،(بی‌تا)، اسناد لانه جاسوسی امریکا، ش ۳۷ (مسلک‌های سیاسی استعمار)، تهران: بی‌نا، ص ۱۲

[۵]. سید روح الله خمینی، صحیفه نور، تهران: وزارت ارشاد اسلامی ، ۱۳۷۵ش، ج ۱۷، صص ۲۶۷ – ۲۶۶

بهائیت در ایران
ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

کلید مقابل را فعال کنید